Een paar jaar geleden kreeg ik een rondleiding van een penenteler. Zo leerde ik dat er naast de klassieke oranje penen ook gele en paarse wortelen geteeld werden. Met de smaak ervan was niks mis. Toch heeft de teler moeite om de markt te veroveren. Zo belangrijk is blijkbaar de klassieke kleur van een gewas.
Stel je nu eens voor dat die prachtige groene kruiden een kleurig stiefzusje krijgen. Dan maak je je tomatensoep niet meer af met een snufje groene bieslook of peterselie.
Wacht even: het kan ook andersom. De soep maak je van groene tomaten en je garneert die met rode kruiden. Het is de wereld op zijn kop. Ik ben benieuwd of mijn neus de verschillen ruikt.


Haha leuk, je weet maar nooit hoe de kerriesoep ooit gaat kleuren
@Cora: leuk, de soep wordt meestal niet zo groen gebeten als hij wordt opgediend..
@En dan vindt men het raar dat mensen tegenwoordig overal allergieën voor krijgen… Dat gemanipuleerd voedsel…
@Irma,@Lisette,@Nele: sinds een boek van mij is bewerkt tot luisterboek voor mensen met leesbeperkingen, probeer ik me voor te stellen hoe het is om te leven en dus ook eten zonder iets te zien. Bij alle variaties van gekleurde gewassen zouden mijn zintuigen volledig in de war raken.
@Cora. Leuk. Eten doe je ook met je ogen.
@Cora: Leuk. ?
Misschien is de smaakzin juist meer ontwikkeld als het zicht minder is? Ter compensatie?
@Nele, misschien moeten we het zelf eens proberen. Een huisgenoot zou niet moeten vertellen wat je eet. Doodeng!
@Cora: is inderdaad wel eng, als je er te veel over gaat nadenken. Maar gisteravond was het vooral erg vermakelijk. De peterselie-spinazie-pasta heb ik aan dochters en manlief gepresenteerd als spinazie-pasta. Ze herkenden er allen iets anders in, maar konden het niet thuiswijzen. Groen heeft vele smaken.
zo at ik in Zwitserland ooit een chocoladeijsje ( bruin) dat naar aardbeien smaakte. Je kunt met kleur en smaak manipuleren. Als het maar niet op Brave New World uitdraait.