Voor wie dat nog niet wist: vanaf de hemel kun je alles zien en horen.
Daarom kon hij zijn eigen begrafenis mooi volgen. Veel van de aanwezigen had hij al zeker twintig jaar niet meer gezien. Leuk om die weer eens te ontmoeten, al was het slechts op deze wat onpersoonlijke manier.
Het was een fantastisch mooie uitvaart en het weer werkte ook goed mee.
De zon die door de glas-in-loodramen scheen, gaf het geheel een extra dimensie.
Uit de gesprekken en de toespraken kon hij opmaken dat ze hem allemaal ontzettend misten en van hem hielden. Daar werd hij echt chagrijnig van. Hadden ze dat nou niet kunnen zeggen voordat hij de gifbeker met dat speciale poeder had leeggedronken?

Graag gelezen.
Zo jammer dat het zo maar al te vaak voorvalt, zoals in je verhaaltje… Ik hoop dat je HP in zijn leven als spook in een lievere omgeving kan gedijen.
@N.D.D. Vaak zie je een (groot) verschil tussen woord en daad en tussen formaliteit en realiteit. Hypocrisie kan zo’n gewoonte worden, dat het onderdeel kan gaan uitmaken van iemands karakter. Darwin zou er vast een plausibele verklaring voor hebben gehad.
Ik hoop ook het beste voor mijn HP, al heb ik wat daarboven gebeurt zelf natuurlijk niet meer in de hand.
over de doden niets dan goeds…
@José. Heel toepasselijk.