De rumoerige avond maakt de eenzame man onzeker. Hij meent stemmen te horen maar dat blijkt slechts de luide televisie van zijn norse buren te zijn. Die kijken hem altijd boosaardig aan en mompelen iets onvriendelijks als ze elkaar weer toevallig ergens tegenkomen. Dat doet hem nu niets meer. Vroeger was zijn slechthorendheid een echte kwelling maar de laatste jaren is het vooral een zegen. De weinige mensen die hem nog wel eens onverwacht aanspreken kijkt hij glazig en verward aan. Vervolgens lopen ze gauw verder. Dan komt hij weer met een glimlach thuis en vertelt dit aan zijn overleden ouders . Die antwoorden steevast geruststellend dat hij zich niets moet aantrekken van de werkelijkheid die toch niet bij hem past.

Glazig en verward, moet je toch blijven willen voorkomen. De wil wordt vrij belangrijk.
En je niet laten kisten!! Ha ha, goed stukje, werkelijkheid VictorR.