Ik herinner het mij als de dag van gisteren, maar het spannende verhaal dat ik jullie ga vertellen vond plaats aan het eind van de jaren tachtig van de twintigste eeuw, op de kruising van het Rokin en de Langebrugsteeg in Amsterdam, vlakbij het Ruiterstandbeeld Koningin Wilhelmina.
Ik stond te wachten op het moment dat ik over kon steken, met mijn fiets aan de hand, toen Henny Vrienten, voorman van de in Nederland wereldberoemde band Doe Maar, naast mij tot stilstand kwam om hetzelfde te doen. Op het moment dat wij dachten dat we konden oversteken werden we afgesneden door een enorme vrachtwagen van de Aldi die naar rechts afsloeg. Henny Vrienten maakte verontwaardigd oogcontact met mij en zei: “Nou,nou.”


@Peter. ‘Nou, nou …’ Trefzekerder had Vrienten het niet kunnen zeggen.
@Ewald. Het is een mooie en absurde herinnering.
De spanning is voelbaar, en wat een einde!
Heerlijk verhaaltje, dankjewel dat je dit met ons wilde delen.
@Stella. Bedankt voor de complimenten!
Ik vroeg me af waarom jouw verhaaltje bovengemiddeld lastig te lezen zou zijn volgens het (rode) brillenicoontje.Je verhaal leest heel soepel. Misschien wordt dat toegekend volgens een algoritme? Als ik het wat nader bestudeer zie ik dat het uit slechts vier zinnen bestaat. Knap!
@Stella. Geen idee waarom mijn stukje geclassificeerd wordt als een beetje lastig. Het lijkt me een kraakhelder verhaaltje. Bedankt voor jouw scherpe blik.
zoiets verzin je niet, is dus zo gebeurd
@Jose, dat klopt.