Ik was zeven jaar toen mijn vader overleed. Die avond at ik rode kool bij een buurvrouw die ik niet goed kende. Hij werd begraven in een tijd dat kleine kinderen ‘hier’ buiten werden gehouden. Niemand vertelde mij iets, op verzoek van mijn moeder.
Ik logeerde bij een tante in de stad bij wie ik anders nooit sliep. Op de dag van begrafenis kleedde ze zich netjes aan en bleef lang weg. Ik was alleen met een nicht, een neef en een hond. Toen ik naar de wc wilde, dreigde de nicht dat ze de hond op me af zou sturen als ik uit de vensterbank zou komen.
Pas eenendertig jaar later vielen deze herinneringen opeens als puzzelstukjes in elkaar.
@Rinde, wat vreselijk, die herinnering. Pijnlijk scherp beschreven, bijv. nicht, de neef en de hond in een adem. Er ontbreekt een woordje: de, voor begrafenis.
Dank je voor je reactie en correctie Cora. Vooral de begrafenis van je eigen vader niet meemaken is heavy natuurlijk. Tegenwoordig gaan ze daar gelukkig veel beter mee om. Die tante vertelde een paar jaar geleden dat ze het toen niet had mogen vertellen van mijn moeder. Alles met de beste bedoelingen. En dat van die nicht heb ik nooit aan anderen verteld. Die was toen misschien ook maar negen maar ga ik wel uit de weg op familiereünies;-)
@Rinde, kun je nagaan hoe belangrijk afscheid nemen is. Ik heb de dood van mijn babybroertje ook nog na zestig jaar (!) op mijn netvlies staan. Kinderen moeten ook afscheid kunnen nemen. Helaas verviel ik in dezelfde fout toen ik mijn zoontje thuis liet bij de uitvaart van mijn andere oma. Hij heeft het mij erg kwalijk genomen.