Het regenachtige pretpark maakt een troosteloze indruk. De attracties bewegen moedeloos en lijken soms stil te staan. Niemand lijkt de verwarde jongen op te merken die zijn onzichtbare hond zoekt. Hij lijkt bezeten en niet te stoppen voordat hij zijn hond weer gevonden heeft. Zijn vader en moeder zijn radeloos en willen hem op laten nemen in een kliniek. Hij vergeeft hen. Ze weten niet beter en als hij met zijn hond terugkomt zal alles weer goed komen. Dapper klimt hij verder omhoog op de gladde achtbaan als hij een bekende stem hoort die hem oproept zijn ogen te sluiten en zijn armen te openen. Opgewonden staat hij op en voelt iets op hem afkomen dat hij niet kan weerstaan.

Recente reacties