Hij is echt bijzonder. Hij komt elk weekend even langs. zaterdag én zondag. Eerst wandelt hij naar het graf van zijn vrouw. Daarna komt hij een kopje koffie drinken in ons koffiehuisje op de begraafplaats. Heel vaak neemt hij kersenbonbons mee.
Hij vertelt hele verhalen. Over zijn reizen naar Japan voor zijn werk, en over wat hij in dat land allemaal heeft opgestoken. Over de camper die hij helemaal zelf heeft gemaakt, gestart met de tekening waarvan hij nog steeds een kopie in zijn portemonnee heeft.
En elke keer huilt hij even om zijn vrouw, zijn meisje. Inmiddels is ze al ruim twee jaar dood. Maar hij mist haar nog elke dag. En dus komt hij een kopje troost halen.
« Zeven vette jaren
Mijn cockpit »
« Zeven vette jaren Mijn cockpit »
Column, Mensen
Troost
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Zeven vette jaren Mijn cockpit »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties