‘O, Theo, niet te geloven, zeg!’
Nadat ze ieder hun handtekening op een schol en een haring plaatsen, krijgen ze nog honderd gerookte palingen mee van het oranjegezinde stel.
Raspoetin en Máxima lopen naar een viswinkel verderop en bieden daar de paling aan.
‘Net gevangen in de gracht! Zo vers als maar kan!’
‘Ja, gerookt en al…,’ zegt de visboer sarcastisch.
‘O, dat is een speciaal ras, die worden al gerookt geboren.’
‘Ja, ja, en u weet zeker dat ze niet van de vrachtwagen zijn gevallen?’
‘Ik zweer het op het graf van Raspoetin!’ zegt de voormalige 120w-schrijver.
Dat overtuigt de visboer meteen, die er honderd euro voor geeft.
Máxima keert tevreden huiswaarts en Raspoetin slaakt een zucht van opluchting.
« Honderd euro en nog wat angstzweet
Et Tu, Brute »
« Honderd euro en nog wat angstzweet Et Tu, Brute »
Communicatie
Het angstzweet droogt op
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cesar Noordewier of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Honderd euro en nog wat angstzweet Et Tu, Brute »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Zonder onderstaand stukje had deze tekst nooit het levenslicht gezien:
https://120w.nl/2018/honderd-euro-en-nog-wat-angstzweet/
Dit is een te mooi eind om er (in ieder geval van mijn kant) een vervolg aan te geven. 🙂
@Hadeke. Helemaal mee eens; het was ook als afsluiting bedoeld, getuige het opgedroogde zweet en de zucht van opluchting.
Dank voor de samenwerking.