Verleden zomer werd mijn moeder 75 jaar. Om dit te vieren wilde ze met haar familie en vrienden gaan brunchen. De organisatie ervan liet ze aan mij over. Ze gaf natuurlijk wel aan wie ze exact op de gastenlijst wilde hebben.
Tijdig nam ik contact op met de eigenaar van de door haar gekozen locatie. Gelukkig was de datum die ze voor ogen had nog beschikbaar. Hier en daar verzochten we om een aanpassing van het aanbod, hetgeen mogelijk bleek.
Vervolgens verstuurde ik een door mij ontworpen uitnodiging, met daarop een foto van mam als jongedame.
Daarna stroomden de toezeggingen binnen. “Natuurlijk zijn we erbij!”
De feestdag brak aan. Het zonnetje scheen.
De brunch was lekker en het samenzijn gezellig.


@Ingrid. Gezellig sfeertje. Ik zou niet iedere zin als nieuwe regel, alinea schrijven. Dan wordt het meer een opstel dan een verhaaltje.
aanpassing in het aanbod – aanpassing van het aanbod
Eens met Han wat betreft de nieuwe zinnen. Dat leest niet zo soepel.
Het verhaal loopt goed af. Ik verwachtte een drana: er kwam bijna geen gast.
Mooi stukje voorbereiding. Een dramatische wending zou inderdaad mooi zijn.
@Ingrid:zijn wij nou zo sensatiebelust? Ik verwachtte, hoopte bijna, op een onverwachte wending. Zoals bij mijn ouders, toen daags vooraf de feestlocatie afbrandde…
Bedankt allemaal. Adviezen ter harte genomen. Maar ik hou nu eenmaal van happy endings. En het is waargebeurd.