‘Stom varken. Je doet het weer!’
Ze gooit haar helm in de hoek, ritst het motorpak los en ramt het bord spaghetti in de afvalbak.
‘Geen pasta, nooit pasta, never never never, hoe vaak moet ik je dat zeggen!’
Ik word bang van die venijnige blik in haar ogen. Weer niet goed. Ik voel me verschrompelen.
‘Zal ik dan wat anders maken?’
‘Tsjees, een bange huismuis als echtgenoot. Je zielige kop is nog grijzer dan je onzichtbare grijze cellen. Wees een kerel, pak een barbecue, neem me mee uit eten, weet ik het. Doe die schort af! Je bent belachelijk!’
Ik draai me naar de koelkast om te kijken wat ik nog kan redden van deze ellende.
Ze stompt me.
@Berdien. Mooi dat het mannenleed een keer door een vrouw wordt gezien en benoemd ☺
Ewald: blijft boeiend om te switchen van perspectief. ’t Zijn allemaal mensen, geloof ik.
Leuk geschreven Berdien!
Wat een vreselijke vrouw!