Ik ken een beroemde professor.
Een geniaal persoon met een waslijst aan publicaties en verworvenheden.
Iedereen kijkt hoog naar en tegen hem op, vol bewondering en vol vrees voor wat hij vermag.
De man zelf ziet de mensen amper staan, verwikkeld als hij is in cijferreeksen en onvoorstelbare mogelijkheden.
Daartussenin maakt zijn equilibrium vele overuren en kwelt zijn ziel.
Hij twijfelt. Hij aarzelt.
Hij heeft berekend hoe hij met een kolossale ontploffing de aarde kan vernietigen.
Het hoe is hem duidelijk. Het waarmee eveneens. Het wanneer volgt nog.
Maar wat te doen met de resten? En wie?
Vragenderwijs benadert hij dit allesoverstijgende kwantumvraagstuk, onzeker of het antwoord gevonden kan worden.
Hij heeft het er nooit met een medemens over gehad.

Knap stukje Berdien. Graag gelezen. ?
Mien: dank je.