“Gelukkig is kanker steeds vaker een chronische ziekte en geen doodvonnis,” hoor ik regelmatig. Dat is waar. Zelf ben ik ‘kankervrij’, maar wat beschadigd weggekomen. Mensen met minder geluk zijn chronisch kankerpatiënt en ondergaan ‘onderhoudsbeurten’: chemokuren, bestralingen of immunotherapie.
Leven met chronische klachten is een dagelijkse taak, parttime of fulltime. Rust, reinheid, regelmaat. Behandelingen, medicatie. Aanpassen aan fysieke beperkingen. En aan angst. “Ronde 1 is gewonnen. Maar is het gevecht voorbij?”, denk je ’s nachts onder de dekens.
In mijn eigen hoofd waart Mevrouw Stemband rond, van De Grote Meneer Kaktus Show op tv. Met felrood gestifte mond, een groot bord en in steeds hysterischere klanken joelt ze urenlang: “De tweede ronde, de tweede ronde.”
Beangstigend, maar onderhoudend. Dat wel.
@Odilia, wat heftig, jouw stukje. De kreet ‘Gelukkig is kanker steeds vaker een chronische ziekte’ geeft mij de rillingen. Topsport bedrijven en nooit meer vrij van angst zijn, is een harde realiteit.
Hartje van mij.
@Odilia. De wrange waarheid. Goed verteld. Ronde één lijkt me iets mooier dan ronde 1.
Dank voor jullie reacties. Zat ook te twijfelen over 1 en één, Ewald. Eigenlijk vind ik alleen ‘de eerste ronde’ goed genoeg… Ga dit weekend aan een nieuwe versie sleutelen. En wat in 120 woorden niet goed tot zijn recht kwam: de laatste jaren houdt mevrouw Stemband zich meestal rustig in een hoekje en zwaait soms even op de achtergrond met haar tekstbordje ?. Alles went.
@Odilia. Kies wat het beste voor je voelt. Als geheel is het stukje goed overgekomen.
@Odilla. Heftig maar goed stukje.
Het blijft steeds in je gedachten, treffend geschreven