Kan het killer, hoe grijs
kan het worden, kan het stiller?
Na tot morgen, mijn liefste, is er geen
dag meer geweest, slechts donkere
koude nachten en grote zorgen.
Kan het kouder, hoe kil
kan het worden, ik mis je schouder.
Nooit meer je ochtendgroet, je kus,
geen armen meer om me heen,
ik kan niet anders, dus ik ween.
“Kan het zijn dat ik je ken”
hoor ik je stem en je lacht.
Ik kijk rond en geheel onverwacht
zie ik het baken in het natuurijs
en weet ik waarnaar jij mij verwijst.
“Jouw naam is liefde,
helaas kon ik die niet meer
geven, mijn schat.
Niet ik dat ik dat niet beliefde;
had ik maar meer tijd gehad!”
Onze song, ons lievelingslied was en is zo van ons tweetjes. Dat blijft zo.
@Levja. Een triest stuk en een triest afscheid. Tot ziens.
@Ewald: Tot kijk en tot schrijven. Ik wil graag nog een mooi gedicht achterlaten. In het Frans weliswaar, maar wonderschoon.
Rondel de l’adieu.
Recueil : Seul, roman en vers (1890)
Partir, c’est mourir un peu,
C’est mourir à ce qu’on aime :
On laisse un peu de soi-même
En toute heure et dans tout lieu.
C’est toujours le deuil d’un vœu,
Le dernier vers d’un poème ;
Partir, c’est mourir un peu,
C’est mourir à ce qu’on aime.
Et l’on part, et c’est un jeu,
Et jusqu’à l’adieu suprême
C’est son âme que l’on sème,
Que l’on sème à chaque adieu :
Partir, c’est mourir un peu…
Edmond Haraucourt.
@Levja. Heel bekend. Mooi. En toepasselijk.
Als ik in plaats van een hart een traan had kunnen geven dan had ik dat gedaan. Wat is er toch gebeurd? Ik ga je schrijven. Een hart en een traan, Simone
@Simone: Je bericht heb ik ontvangen en ja, tranen. Dit is de medemenselijkheid die hij zo uitstraalde. Dus nog steeds geeft hij dit door. Hartelijk dank, dit is bijna te mooi voor woorden.
En jawel, ik heb een <3 aan mijn <3 -n- dief gegeven. Juist die tussen-n.
een waardig afscheid, hopelijk geen definitief vaarwel
<3 Mooi, maar triest. Het lijkt me dat er nog een gedicht moet volgen. Eentje met een einde zonder spijt en zonder schuld.
Helaas wel, José.
@Nele: Ik heb er geen centje spijt van en kan je de dood schuld geven? Ik denk het wel, maar het heeft geen zin. Het was kort, te kort helaas, maar krachtig en vooral prachtig. Buiten het verdriet dan, ben ik vooral dankbaar om deze vriendschap en liefde te mogen ervaren.
@Levja: in de laatste paragraaf/alinea lees ik toch wel spijt, dit door de woorden: ‘helaas’ en ‘had ik maar’…
Hetgeen je onderschrijft in bovenstaande comment kan ik niet helemaal terugvinden in je gedicht. Daarom dat ik vond dat er nog een gedicht moest volgen.
De laatste strofe zijn tevens zijn laatste woorden. Voordat hij in een diepe coma geraakte, waar hij niet meer uitkomt. Als de ergste pijn meer draagbaar wordt, lukt het me misschien om er anders en/of meer over te schrijven. Het is nu nog allemaal te rauw. Maar hij zat juist vol leven en dat wil ik voortzetten.
@Levja: ik begreep de subtiele aanhalingstekens blijkbaar niet. In die context leest je gedicht weer heel anders. Mooi verwoord, en goed gedaan. Kort en prachtig in 120-woorden.
Verder oprechte deelneming.
@Nele: Begrijpelijk en dank je voor je lieve deelneming. Je reactie betekent veel voor me en net zoals jij onder mijn andere stukje schrijft dat je me graag leest; geheel wederzijds. Jij bent jij en ik ben ik. Daarom zo leerzaam. Nogmaals hartelijk dank.