Er is een domein dat ook wel een hartenkamer wordt genoemd.
Je kunt daar hersenspinsels kwijt die gehonoreerd worden met hartjes. Alleen moet je oppassen dat je er je hart niet verliest. Dan ben je zinloos verloren en in het ergste geval word je afgeschreven.
Soms heeft het iets weg van een boudoir; oftewel pruilkamer, alwaar de dames de heren toelaten in hun gedachtegoed. Met of zonder reden, soms wordt er een punt gezet, sporadisch blijft een kommaneuker hangen. Vervolgens wordt daar naar hartelust gekissebist, kwade geesten nemen zelfs gegeven hartje terug. Meestal wordt met de hand over het hart gestreken. Toch wordt niet altijd beseft hoe kwetsbaar een hart kan zijn; met gevolg dat dit breekt en einde verhaal.
« Laten leven?
De heer Vreeswijk bezoekt de belastingconsulent »
« Laten leven? De heer Vreeswijk bezoekt de belastingconsulent »
Communicatie, Mensen
Hartzaken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
16 reacties
Reageren
« Laten leven? De heer Vreeswijk bezoekt de belastingconsulent »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Met natuurlijk een song: Letter from my heart van Steve Allen. Uit de oude doos, maar ik heb er hartstochtelijke herinneringen aan.
@Levja. Wat een schitterend, prachtig geschreven (afscheids)stukje.
Heel veel plezier met je andere schrijfactiviteiten. Jij en ik spreken elkaar elders.
PS de link naar de song ontbreekt
Hartelijk dank Ewald. Natuurlijk blijft schrijven een passie en graag een blijvend contact. Maar mijn echte finale is vanavond. En ja, inderdaad de link vergeten te plaatsen. Toch de ontroering. Volgt in volgende reactie. Jammer niet bij de eerste, maar ja …
https://www.youtube.com/watch?v=niH_smJ2nKs
@Levja. Ah, dit was nog niet de finale, maar een voorproefje. Plaats je je finalestukje, – geheel symbolisch – vlak voor middernacht? En ja, het contact blijft!
Vandaag is het zeven jaar geleden dat ik mijn eerste 120 woorden stukje plaatste. Liefde op het eerste gezicht en wie kan zijn/haar eerste liefde vergeten? Zeven blijkt bepalend voor mij te zijn. Ik ben niet van de getallen, maar het blijkt mijn 222e stukje te zijn.
222: Dit is een terugkoppeling, je nieuwe gedachten beginnen zich te manifesteren in de realiteit. Geef je gedachten voldoende aandacht in je hart en ze zullen zich snel manifesteren. Je bent dus goed bezig, blijf positief denken en visualiseren.
Wat mij blij verraste was dat juist het themawoord van deze week ‘hart’ bleek te zijn. Toepasselijker kon bijna niet. Nee, dit is niet mijn laatste stukje. Dat is een ode aan mijn hartedief.
Inderdaad, hoe toepasselijk! <3
Lief en mooi! En zijn de 119 woorden hierboven, in jouw reactie, dan je echte afscheid? Mijn hart breekt. Ik vond het fijn je hier ontmoet te hebben en hoop je niet helemaal uit het oog te verliezen. Hartelijke groet en meer liefs, Simone
@Ingrid, dit stukje had ik al geschreven toen ik eind januari besloot hier te stoppen. En dan te plaatsen op 29 maart 2018. Zeven jaar na mijn eerste stukje. Het themawoord zou me worst wezen, hoewel hier schitterende stukjes zonder het themawoord nauwelijks aandacht krijgen. Maar dit terzijde. Tussentijds heel veel hartzeer gekend, maar het tikt nog steeds. Dus ik ga door. Met veel warmte in mijn <3
@Simone: Hier doe ik het dus allemaal voor. Mijn motto: Leef en lief het leven. Jouw reactie(s) geven dit zo levendig weer.
De hartjes zijn maar icoontjes, het hart klopt van andere zaken, denk aan lied van Liesbeth en Ramses, wat moet een hart met lente doen.
Geheel met je eens José.
<3 ?
Hatelijk dank Nele en schrijvend en lezend komen we elkaar nog genoeg tegen. Gelukkig maar, vind ik.
☺ Ik hoop je nog vaak te lezen.
<3 verwarmend Nele. 'Ons resten geloof, hoop en liefde; deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.'