De discussie is nog lang niet gesloten. Pia heeft de buit nog niet binnen. En het blijft me boeien. Twee jaar geleden schreef ik er al een column over, die toen ook een levendige discussie opriep.
Onlangs zag ik prachtige beelden op televisie: een nog jonge man liet zijn hartslag horen aan een oudere. Voor beide mannen was het een emotioneel moment. De hartslag kwam van de dochter van de oudere man. Zij had na haar overlijden aan vijf verschillende mensen een nieuwe levenskans geschonken.
Eigenlijk ben ik er dus wel uit: waarom zou iemand anders niet wat mogen hebben aan voor mijzelf nutteloze organen?
Wat weerhoudt me dan om een codicil in te vullen?
Nog steeds een open gesprek.
@Lisette. Invullen. En mensen die het niet invullen, hebben wat mij betreft net zoveel recht op een donororgaan, maar staan wel achteraan in de wachtrij.
@Ewald: oef, dat is wel een lekker duidelijk standpunt. Ik houd daar wel van, maar merk dus toch nog steeds aarzeling. Speelt ook mee dat mijn Lief het eigenlijk helemaal niet fijn vindt, als ze mij gaan ont-organen…
On-organen. Die kende ik nog niet. In 1998 heb ik een donorverklaring ingevuld, terwijl ik dat eigenlijk al jaren eerder van plan was. Erover discussiëren leidt tot eindeloze discussies. Respect voor ieders standpunt.
Wel een vraag. Is het bezwaarlijk voor jouw lief als jouw leven wordt gered met een gedoneerd orgaan (en daarmee start ik dus toch de discussie)?
Correctie: on-organen – ont-organen.
@Ewald: tuurlijk voelt het alsof je gelijk hebt, maar je slaat de emotionele argumenten, die nabestaanden kunnen hebben, zo wel plat. Misschien is het juist van waarde om echt met elkaar in gesprek te gaan.
@Lisette. Ik heb alle respect voor de emoties van de nabestaanden, maar naar mijn idee is het de (eventuele) donor die hierin het laatste woord heeft.
Als hij/zij is overleden, mag wat mij betreft niet door de nabestaanden tegen zijn/haar uitdrukkelijke wil worden ingegaan.
@Ewald: weer ens, en tegelijkertijd wil ik ook niet over mijn graf meeregeren..
@Lisette. Ik zie mijn lichaam als een stoffelijk omhulsel dat na mijn overlijden geen enkele functie meer heeft. Een lichaam wordt of verbrand of het ontbindt. De emotie om vooraf er iets uit te halen waarmee een ander mens wordt geholpen c.q. gered, begrijp ik dan ook niet zo goed.
@Ewald: in hoe je je reactie formuleert, zit voor mij al de ingewikkeldheid. Je kunt een emotie ook niet (analytisch, rationeel) begrijpen. Geeft niet, zolang er maar ruimte voor discussie blijft. Case closed, wat mij betreft.
@Lisette. Case closed. Fijne paasdagen!
@Ewald: en de groeten aan de paashaas!
Natuurlijk lok je hier discussie mee uit. Ik moet op mijn tong bijten – of op mijn handen zitten in dit schrijvende geval – om niet te zeggen wat ik er van denk. Of zal ik toch?
Ik begrijp niet dat nabestaanden moeite hebben met een vlijmscherpe scalpel die mensenlevens redt, maar als vanzelfsprekend accepteren dat likkende vlammen of knagend ongedierte het overschot te grazen nemen… Je kunt jezelf maar beter nuttig maken vind ik, ook na je dood.
Knagend ongedierte gaat wel ver, Simone. Het zijn lichaamseigen bacteriën die het lichaam doen ontbinden en uiteindelijk in zijn geheel doen verdwijnen.
Natuurlijk Ewald. Ik mag er soms graag een beetje drama van maken.
je beschrijft hier je persoonlijke dilemma, zo lees ik je stukje
@simone: je bent altijd van harte uitgenodigd om je mening te geven, hoor! Voor mij – en dat is het motto van mijn stukje – is vooral van belang dat deze discussie een dilemma blijft. En dan zijn rationele argumenten, hoe bloederig ook gebracht, toch niet hét antwoord.