We worden rustig van symmetrie, hoor ik de vermaarde professor op televisie zeggen. Als voorbeeld noemt hij hoe we onze planten vaak op de vensterbank zetten. Hmm, daar heeft hij dus een punt.
Ik heb wel baat bij wat rust, mijn persoonlijke dagkoersen schommelen nogal. Altijd denk ik weer dat het voorgoed voorbij is, maar mijn afgronden zijn immer dichtbij. Als ik een dag vertoef onder lotgenoten ben ik daarna toch weer aangeslagen. Niet meer doen dus?
Maar weer een stapje terug doen, en de dagen meer inrichten met rust en regelmaat. Hoe ik die symmetrie er in fiets, weet ik nog niet. Voorlopig lijkt me stabiliiteit de meest gewenste koers. Ik zet er mijn geld nog niet op in.

Zo goudeerlijk Lisette. Maar zijn al die wijsheden wel voor iedereen een baat?
Herbezinning Lisette. Mooi verwoord..