Als het leven een loterij is dan heb ik het verkeerde lot gekozen, denkt Suze wanneer ze weer terug is binnen de muren van haar vertrouwde twaalf vierkante meter. Hij heeft alles meegenomen. Niets herinnert meer aan zijn frequente bezoeken aan haar studentenkamer.
Ze gaat op het koude zeil liggen en strekt armen en benen zo wijd mogelijk. Nu wegvliegen naar een ander leven en deze mislukte versie snel vergeten. Dat is wat ze het liefste wil. Haar ogen spert ze zo wijd mogelijk open om niet overvallen te worden door zijn gezicht achter haar oogleden. ‘
De schijnheilige blik die ze niet kent. Die hij bewaard heeft voor het afscheid, alsof het niet zijn schuld is dat het over is.
Hoi Nynke, mooi de sfeer getroffen, ik word er bijna ook verdrietig van… <3
@nyceway_1: ach, wat mooi van treurigheid!
We maken dit allemaal wel eens mee. Ontgoocheling die zo groot is dat je het liefst meteen dood wil. Maar gelukkig heeft het leven altijd ook iets moois voor ons in petto.
Mooi stukje, het raakt me!
Je stukje is beslist niet mislukt. Heel goed geschreven.
Mooi geschreven. Ik vraag me alleen af waarom je in de eerste alinea enkel over “het meisje” spreekt en haar dan in de tweede alinea toch een naam geeft?
Ton, Lisette, Benny en Levja, dank jullie wel voor de mooie reacties.
Hekate, dank je wel voor je compliment en nuttige feedback. Ik heb het aangepast.
Wegvliegen naar een ander leven… Mooi geformuleerd en een leuk stukje @nyceway