Binnenkort is het januari en dan mag ik weer opdraven. De bus staat in het dorp. Schijnbaar onaangedaan ga ik op een plastic stoeltje zitten wachten. De oproepen zijn gerangschikt naar postcode en zo kan het gebeuren dat ik mijn buurvrouw kom aflossen in het kleedhokje. Hoe kan iemand dit werk doen? Kil en klinisch knijpen in oude borsten. ‘Hoe was je dag, schat? Fijn gewerkt?’ Wat zou ze thuis tegen hem zeggen? Misschien blij dat ze zelf nu nog niet aan deze loterij hoeft mee te doen? Want daar komt het op neer. Korte tijd later zingt rond wie er deze keer de klos is. Je mag je gelukkig prijzen als je pas over twee jaar weer opgeroepen wordt.
« Vieren
Sloterij »
« Vieren Sloterij »
Communicatie
De bus
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cora Leek of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Vieren Sloterij »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Frustratie is voelbaar en ik snap het volledig. Mijn advies is om je stukje nog meer voelbaar te maken door een betere opmaak.
Dank je, Levja. Je hebt gelijk. Dit stukje rolde zo snel uit mijn pen, dat ik de opmaak te weinig aandacht gegeven heb.
Oeps Cora, wat een treffend en sfeervol verhaal. Het onderwerp brengt inderdaad de nodige spanning en onzekerheid mee. <3
Hier had ik nog nooit van gehoord, geen mammogram maar een manueel borstonderzoek? Goed geschreven.
Het is wel degelijk een mammogram, maar de dames pletten je borsten tussen de platen. Dank voor je reactie!
Lastig onderwerp bespreekbaar gemaakt. @Cora
beeldend geschreven