Ik heb gedroomd, het is niet waar. Echt niet te geloven. In mijn droom hebben oranjehelden hun hemd verloren. Bloot rennen ze door de kunststofwei, het is geen gezicht. Vooral bij de dames is het stuitend stuiterend. Bij de mannen wisselende polepositions. Ze bakken er niets van.
Hoe ben ik in hemelsnaam verzeild in dit mixtoernooi. Het ene drama volgt het andere. We spelen tegen Duitsers en Duitsinnen, zwart wit. Organisatie tot in de perfectie en zij wel netjes gekleed. De sokken opgetrokken, vastgebonden met een veter. Gel, zelfs in het okselhaar. We staan voor lul, zelfs de dames. Gelijkspel. O nee. Shoot-out is afgesproken. Hoe moeten we hier nu winnen? Strafslagblamage. Veel liever spelen we tegen Canadezen en Cadinnen.
Geachte mevrouw Mien, ik ben geen expert, maar dit is volgens mij wel een heel geforceerd gebruik van het themawoord.
Beste Meneer Adam, je hebt helemaal gelijk. Je bent vast geen hockeymeisje. 🙂 🙂 🙂
Geachte mevrouw Mien,
Hockey heb ik wel degelijk gespeeld, zij het niet van harte. Om alle misverstanden uit de weg te ruimen: de naam is Evelien Adam (sinds 1981).
Understood. Mijn naam is Meneer Mien. Gewoon Mien mag ook.
Akkoord. Mien.