Eerst waren er dagdromen, onschuldig over sprookjesfiguren, vooral elfjes, want die kunnen vliegen.
Later, toen de literatuur zich in mijn leven had genesteld, werden de dromen anders. Ze verdiepten zich meer en meer. Het werd steeds lastiger om ze los te laten.
Ik maakte me zorgen over de protagonisten, maar begreep ook de antagonisten en raakte in een soort vreemde slapeloze spagaat.
De boeken werden mooier, angstaanjagender, vreemder.
Mannen dringen zich op in mijn dromen, waar is Joachim Stiller?
Ik ben Tine en ga met Max naar Lebak.
Ik ben Hedwig, waar zijn de koele meren des doods?
In deze wereld zijn slechts virtuele mannen.
Zij spelen met knoppen en geweren, zijn president.
Ik droom over mannen.
De hemel huilt
@KarinMartina. Mooi stukje.
zich meester over mij – zich meester van mij.
Ik zou dit cliché niet gebruiken trouwens.
@Han, ik dacht aan overmeesteren en bedoelde het meer ‘los’. Meester ‘van’ zou bezit inhouden. Het blijft een dilemma, ik ga erover wakker liggen.
@KarinMartina. Dat betekent die uitdrukking ook: in de ban komen van… Maar het is toch echt van. Niet wakker van liggen!
@Han, meteen ook het cliché overmeesterd.
@KarinMartina. Goed opgelost!
@Han, dank voor de opbouwende kritiek.
@KarinMartina. Geen dank en beslist niet als kritiek bedoeld. Een ander ziet vaak meer dan de schrijver die midden in zijn of haar verhaal zit.
Ik hou van je verhaal, wel iets minder van het einde, dat vind ik nogal griezelig en weinig hoopgevend… En ik herken de lastigheid over je zorgen ivm je antagonisten en protagonisten. Het worden precies echte mensen als je er te lang over schrijft…
@KarinMartina. Slapeloze spagaat is mooi!
Mooi! In de laatste zin van de eerste alinea staat een woord te veel.
@Hekate: opgelost
Mooie gedachteweefsels.
die president is helaas geen virtuele man, de literatuur kan wel troost en verbeelding brengen