For here am I sitting in a tin can (David Bowie)
De cybernaut hij gespt zijn gordel om
en kust zijn liefje innig op haar mond.
Hij kijkt nog eenmaal zwijgend in het rond.
Tot slot een groet, een lach, een kom weerom.
De bril gaat op. Hij start, schiet van de grond
omhoog en vliegt naar duisternis rondom
hem heen. Van bits en bytes een optelsom,
een sterrenhemel die hier nieuw ontstond.
Zo reist hij door een ruimte niet bestaand.
Gaat steeds maar verder en het lijkt zo echt,
dat hij zijn zinnen tot de orde maant.
Maar tast en beeld en horen blijken slecht
zijn raad te volgen. Wetend dat hij waant
en strijdt, verliest: dit levensecht gevecht.
Met dank aan Arjan van Essen om me weer eens aan een sonnet te wagen.
Hadeke: Dat heb je dan snel gefikst! En mooi. De laatste zin van je ‘Wetend dat hij waant……gevecht’ Subliem!
P.S. Was mijn allereerste poging tot een sonnet.
In de eerste plaats ben ik groot fan van David Bowie. En bij cybernaut dacht ik ook aan een reis door de ruimte en aan zijn ludieke teksten hierover.
Heerlijk dat de sonnet op het podium terugkomt. Laat deze nooit verloren gaan. Het mooie aan jouw sonnet vind ik eindigen in een zin en met een nieuwe vervolgen.
Prachtig!
Mars needs woman!!! Prachtig. ?
Daaraan deed jouw stukje mij denken >
http://youtu.be/peBjH7gIWsk
Ik vind het wel mooi dat het je daaraan deed denken, want zo maak ik weer kennis met muziek die ik niet kende. 🙂
@Hadeke: je bent een veelzijdig woordkunstenaar! En ik kan nog steeds je gedicht aan de Havik-muur niet vinden…
@lisette dankjewel.
Probeer deze link eens bij je zoektocht:
https://goo.gl/maps/Ax4bi81LSz62
In het tweede ‘venster’ hangt het gedicht.
Waarschijnlijk zie je dan het wegdek, maar dan even virtueel rondkijken. 🙂
goed sonnet Hadeke!