Het landschap om me heen is kaal en lijkt verlaten. De zonnen geselen het oppervlak met hun verzengende hitte. Het laatste restje begroeiing is door straalmotoren weggeschroeid. De vijand kan zich overal bevinden. Verscholen achter rotsen, verstopt onder gecamoufleerde aardlagen of onverwacht uit de lucht duikend, gebruikmakend van het felle tegenlicht.
De statusrapporten scrollen vanuit mijn rechterbovenhoek voorbij. Ik ben erop getraind; lezen en de omgeving afspeuren tegelijkertijd. Hier leef ik voor.
Mijn hartslag wordt geregistreerd, net als mijn bloeddruk en eye-movement. Ik zit ruim binnen de marges.
Charlie Otto 3 en Marshmellowman47 zijn aan flarden geschoten. Mijn ranking is opgehoogd naar General Commander First Class.
Een schril geluidssignaal. Het kader linksonder licht op.
Moedermens: ‘Zeg cybernaut. Kom je eten?’


Prachtig!
Heerlijk verhaal!
@Hadeke: de jeugd van je kinderen beschreven als die van jou, leuk!
gezelen is denk ik geselen? En geluidsignaal klinkt een tikkie contaminatie-achtig. Gewoon geluid is genoeg, denk ik.
Van dat geselen dacht ik ook, tevens Hadeke is zo’n goed schrijver, die zal het wel weten.
Oeps. Wantrouw de schrijver altijd @levja 🙂
@lijmstok, dank voor je scherpe blik. Op geluidsignaal ga ik even peinzen.
@Hadeke: Neen, ik ga liever uit van vertrouwen en ja, ik weet tegen beter weten in.
@Hadeke, Mooi!
Dank voor de reacties.
En @levja: een mooi uitgangspunt!
@Hadeke. Mooi stukje!
het oppervlakte – het oppervlak of de oppervlakte.
Geluidssignaal is geen contaminatie: je hebt ook een lichtsignaal.
Dank @han. Ook jij voor je scherpe blik. Misschien toch in wat teveel haast geschreven, ik was aan het wachten tot dochterlief van de toneelles terugkwam. 🙂
@Hadeke. Geen dank. Dochterlief is veel belangrijker dan een foutje dat een ander eerder ziet dan jij zelf als je met de inhoud bezig bent.
Erg leuk Hadeke.
Door spacecake te serveren aan Cybernaut zou moedermens waarschijnlijk ook upranken.
mooi, de laatste zin zet je op aarde.