Mijn reis begon raar. Vlak voordat ik uitstapte in Groningen, belde mijn geliefde op. Ze meldde dat haar naaste collega was overleden. Natuurlijk, het zat er aan te komen, en nee, ik hoefde niet terug. Maar toch geeft zo’n bericht een naar gevoel.
Op het busstation wachtte ik op mijn twee vriendinnen. Eén bleek ziek geworden, de ander kwam net op tijd.
We reisden door de stad van Vindicat en bromden over ballen gebral en verbaasden ons dat vrolijke vent als Harm Edens er ooit quaestor was geweest. Zelfs zachtaardige Job Cohen was oud-lid.
Op de boot kwamen we pas tot rust.
We hebben de dagen erna pratend en genietend doorgebracht. Vrienden voor het leven: zo kan het ook, heren!

Recente reacties