‘Hallo!’ Sanne ligt op haar buik, het vertaalapparaatje in haar hand, en kijkt toe hoe een blauwtje een hes spoelt in een plas regenwater.
Het blauwtje kijkt op.
‘Ik ben Sanne. Hoe heet jij?’
‘Zanna.’
‘Echt? Dan heten we bijna hetzelfde! En hoe heten die?’ Ze wijst op de hes.
Zanna houdt hem omhoog. ‘Wada.’
‘Wada,’ herhaalt Sanne. Ze lacht en ziet dat Zanna ook lacht.
‘Jullie gaan eerdaags naar huis, hè? Ik heb foto’s gezien. Het lijkt het paradijs wel, zo mooi!’
‘Paradijs?’ vraagt Zanna.
‘Dat is het allermooiste land dat er bestaat.’
Zanna glimlacht. ‘Ja, we gaan naar Paradijs.’
‘Jammer,’ zegt Sanne. ‘Ik zal jullie missen.’
‘Je hebt veel voor ons gedaan. Dank je.’
Sanne knikt en zucht.


Prachtig, Marlies!
@Nel, dank je.
ontroerend marlies
Super mooi! <3
dromerig stukje
Het ene paradijs verwisselen voor het andere …
Dank jullie wel!
Zuster Vaz Nunes,
De Blauwtjes zijn er nog! Ik hoop ze nog eens tegen te komen in mijn Blauwe regen.
Heel goed speuren, broeder Vork, dan vind je ze vast wel. ?