De zuurdistels groeien tussen mijn gevlochten trap
van een boomhut met een grote schommel aan een tak
daar roept mijne vrouw al roerend in de pap
bij de vuurkring onder een provisorisch dak
wachten zal ze moeten want ik zit op ’t gemak.
Muziek van het stroompje, tollen van de spinschijf
krassen van de griffel als ik weer een mooie zin schrijf
leven met de dag zonder anderen te storen
uit onze boom groeit er weer ’n nieuwe toren.
Een hele dag lopen voor je anderen kunt zien
dit is ieders paradijs waar we leven met ’n tien
zelfvoorzienend in een schitterende vrijheid
tot mijn buurvrouw me wijst op het feit
dat de zuurdistels groeien tussen tegels op ons plein.
Heerlijk weer een echte V. En beslist niet om te zeuren … Of toch wel… LOL In deze zin: ‘Een hele dag lopen voor je anderen kan zien’ vind ik in jouw stijl kunt beter passen.
Je roept een mooie sfeer op. Ik blijf het knap vinden zo’n verhaal op rijm in 120 woorden.
Haha: het toilet, wat een schrijversplek.
Zuster Levja,
Tja, met kan en kun is er nog steeds een ontwikkeling gaande. Kan vond ik wat lekkerder lopen. Natuurlijk heb ik het aangepast omdat het KAN ook al remt de zin aan het einde af.
Mijn beste V: Als je kan beter vindt klinken, lekker laten. Jij bent de klankdichter. Ik heb het slechts gelezen en niet eens hardop. Dan had ik het wellicht ook gehoord. Lekker kan, hoor, dat kan.
Ook in het paradijs heb je distels
Zuster Levja,
De ene leest het zus, de ander leest het zo
de ene geeft de andere soms ook eens wat cadeau.
@Mijn beste V: Zo is het maar net, soms is de verpakking naatje, dus pet, mijn reactie was oprecht en dat meen ik echt.
BroederVork,
wat fijn weer eens een creatie van u te lezen.
Paradijselijke beelden en de zuurdistels neem ik voor lief. 🙂
Zuster Levja,
Wat klinkt dat lekker hé, rijmen.