Het snerpende geluid van de claxon overstemt de stemmen in de kleine keuken.
Roy springt op.
‘Ik moet gaan!’
‘Hier jongen, eet nog wat.’
Roy neemt de boterham met kaas van zijn moeder aan en grist onderweg naar de keukendeur zijn sporttas van de vloer.
‘Wacht, je vergeet je cap!’
‘Bedankt mam.’
De hor-deur slaat achter Roy dicht en hoofdschuddend kijkt Nanda haar bijna-volwassen zoon na. Gedachteloos ruimt ze de keukentafel af en maakt een sopje om te gaan afwassen.
Sophies gegiechel wekt haar uit haar dagdroom.
‘Oma, wat is dit een gekke onderbroek?’
Nanda herkent de toque meteen.
‘Dat, mijn lieve schat, noemt ome Roy zijn notendop. En die heeft hij nu hard nodig.
Kom mee naar het zwembad.’
Moest even nadenken. Knap!
? Waterpolo?
Dankje Levja.
Inderdaad Nel, hersengymnastiek dankzij waterpolo!
Alice, Opgroeiende kinderen brengt dynamiek in gezinsleven. Heb je mooi beschreven.. Zo’n laatste paar zinnen laat ook weer humor zien!!
@Alice: leuke vondst om een toque zo te noemen! De familieverhoudingen intrigeren me wel een beetje. Roy is nog geen 18, en er loopt ook al een kleinkind van een ander kind van Nanda rond in huis?
mooi Alice.
Dankjewel, Kees. Humor houdt me staande tegenover het puber’geweld’?.
Inderdaad Lisette, Roy is een nakomertje van Nanda en haar man. De oudere dochters zijn al een flink aantal jaren het huis uit.
Bedankt José!
Alice leuke vondst
Grappig geschreven!