Ik kende haar via mijn werk. We werden aanvankelijk min of meer tot elkaar veroordeeld. Ik wist veel over de aanpak van huiselijk geweld, zij meer over gemeentes.
Ze was in een vorig leven burgemeester geweest, en later ook nog wethouder in een andere gemeente. Ik was wat op mijn hoede, het voelde alsof ik werd getest op mijn kennis van het gemeentelijk bestuur.
We gingen kriskras het hele land door, kleine en grote gemeenten, stijve en losse, gereserveerde en enthousiaste.
Op onze reizen spraken we steeds meer over onze privélevens.
We bleken verrassend veel overeenkomsten te hebben. Onze gedeelde humor en analyses over wat we tegenkwamen maakten ons tot een goed duo.
De kracht van samenwerking in een notendop.

@Lisette. Leuk verslag.
gedwongen tot elkaar veroordeeld is dubbelop: in veroordeeld zit al gedwongen opgesloten.
Ik begon wat op mijn hoede – In het begin was ik wat op mijn hoede. Of, ik begon wat voorzichtig.
Ook ik struikelde even over hoede. Inderdaad vaak verrassend hoe een goede samenwerking tot stand komt.
Lisette: mooi positief verhaal.
Mooi.
@Han: dank, ook voor de tips, je hebt gelijk.
@Levja: het zijn de beste levenslessen, vind ik, als er iets gebeurt dat anders loopt dan ik verwacht.
@Berdien: ja, en ook waarheidsgetrouw, tis allemaal echt gebeurd.
@Nele: dank je wel!
Lisette mooie samenvatting van iets dat meer is als een werkrelatie!
@keesleeuw: klopt, jaren na dato zien we elkaar nog af en toe voor een koffie of lunch.
mooi geloofwaardig stukje
@José: dank, ik vind dat een groot compliment!