Op de zolder na is het huis leeg. Er staan vele dozen en koffers. Herinneringen liggen verscholen onder het spinrag. Ik raap mijn moed bij elkaar en begin met opruimen. Als ik een doos open, zie ik een postpakket met daarop de naam van mijn opa: ongeopend, de postzegels zijn ongestempeld. Ik aarzel, maar mijn nieuwsgierigheid wint het. Het pakje bevat een doosje met een lege notendop en een brief in het handschrift van mijn oma:
Beste Jan, onze relatie is geworden tot een lege dop. Binnenkort vertrek ik naar mijn geboorteland Indonesië. Het spijt me, maar deze eenzaamheid verdraag ik niet langer …
Verdriet overvalt me, als ik mijn oma weer voor me zie met die onbestemde blik vol verlangen.
Over een leven in een notendop gesproken. Je voorgeschiedenis had heel anders kunnen zijn. In het gekste geval, was je er niet eens geweest. Ik weet dat het fictie is, hoor. Maar het verhaal is zo echt.
Prachtig Nel, je weet weer te raken.â¤ï¸
@Nel: zo mooi!
Ach, verdrietig. Ze durfde de stap toch niet te zetten. Hopelijk heeft het voornemen haar troost gegeven.
Levja, wat mooi dat je dit verhaal als ‘echt’ ervaart. Dank voor je reactie.
Lisette, Nancy, dank voor jullie complimenten.
Ja, inderdaad verdrietig, Niceway. Alles was bedacht en voorbereid en toch niet weggegaan. Heb geprobeerd de tragiek te laten voelen tussen de regels door.
tragedie in een notendop samengevat
Ja, zo bedoelde ik het, José.
Dank je voor je reactie.