’s Morgens in de tuin van ons natuurhuisje Las Castanetas, komt de zon tevoorschijn vanachter de hoogste berg in de omgeving. Deze berg, El Blanquillo genaamd, is bijna tweeduizend meter hoog. Er zijn westelijker nog veel hogere. Niet voor niets is de Sierra Nevada, die zich door Andalusië slingert, op de Alpen na, de hoogste bergketen in West-Europa.
Hier huist naast de ezel ook de steenbok. Mijn sterrenbeeld. Benieuwd of ik hem, net als de ezel, nog ga tegenkomen. Ik lees dat waar de steenbok solitair leeft, de ezel eigenlijk een kuddedier is. Het mannetje bakent een terrein af met zijn poep. Daarbinnen leeft zijn kudde; ezelinnen en veulens. Je leven begrenzen door je eigengemaakte troep. Best wel pientere ezel.


En weer mooi Arjan
@Arjan: ik ben stiekem een beetje mee met je op vakantie…
@nancy B. Dankjewel!
@Lisette. Welkom! Leuk, iets met gedeelde vreugde etc.
Hoi Arjan, weer een hele mooie! Prachtig.
Ik raak weer in een filosofische mood door jou. En vraag ik me af of sommigen niet juist worden herinnerd door de troep die zij in hun leven achterlaten? <3
Hoi Ton, dankjewel! Mooi dat je zelf ook in filosofische stemming komt! En ja, je hebt gelijk denk ik over die nalatenschap van sommigen, alhoewel ik het geen mooi In Memoriam zou vinden als het alleen over mijn afval zou gaan.
Hoi Arjan, ik doelde eerder op de grote foute namen in de geschiedenis, die troep hebben achtergelaten.
Uiteraard, jij valt daarbuiten; je was nota bene bijna minister van Cultuur! Zoals ik jou ken hier op 120W, zou je dan van alles hebben achtergelaten, maar absoluut geen troep!
Hallo Ton, hah minister van Cultuur… Was leuk geweest! (-;
Dank voor je compliment! Maar altijd een vraag of we herinnerd zullen worden door onze fouten of door onze ‘goede’ keuzes.