‘Het gaat me aan het hart, maar ik moet dit onderwerp toch echt aanslingeren nu.’
In vijfenveertig hoofden begonnen de alarmbellen te rinkelen. Elk jaar werd er wel een of andere onfrisse gebeurtenis bijgeschreven in het collectieve geheugen van het personeel van ‘Uw zorg is onze zorg’. Het gezicht van Jef Grobers, de vaste spreekbuis van de directie, had echter nog nooit zo erg op ‘liegen’ gestaan als nu.
Op de bijeenkomst die avond, met spoed via de afdelingsapp georganiseerd, werd er gescholden, gehuild, geklaagd en getroost.
Mia de Bakker nam het heft in handen.
Jef Grobers staarde de volgende dag naar zijn lege scherm. De mail aan de directie waarin hij vijfenveertig ontslagverzoeken moest aankondigen, wilde niet erg vlotten.
Hoi Nyceway, mooi verwerkt in je verhaal. Misschien moet Jef er in de mail aan de directie maar een andere draai … eh … slinger aan geven. 😉 <3
?erg leuk verwerkt
@Nyceway. Heel goed!
Was het maar waar.
<3 Heftig. (Als dat echt zo zou zijn.)
Ton, Nancy, Han, Levja en Nele,
Bedankt voor jullie reacties en hartjes.
gr. Nynke
Ludiek
de fijngevoeligheid van managers is soms ver te zoeken.
@nyceway_1. Oeps. Het lukt je om een hele tragedie te beschrijven in 120 woorden. Knap! En ook nog wat te raden over! Van mij een hartje!
José en Arjan,
Bedankt voor jullie reacties en hartjes!
gr. Nynke
Bedankt voor het lezen en je reactie, Emjee.
Gr Nynke