Opstaan doet pijn. Ik merk dat hij het bed al heeft verlaten. Ik strompel naar beneden en ik tank een kop cafeïne. Als ik de wereld met wakkere ogen kan aanschouwen zie ik dat er iets ontbreekt.
Raar dat de maandagochtendkrant nog niet op de keukentafel ligt. Ik sla mijn kamerjas om me heen om naar de brievenbus te gaan. Als ik door de garage loop zie ik dat de auto van manlief er nog staat.
Dit is nog vreemder. Hij moest gaan werken en het is al over negenen…
Ik ga door. Op de drempel blijf ik staan.
Ik geloof niet wat ik zie. Het lijkt wel alsof het bloed en plastic bekers heeft geregend.
Wat is hier gebeurd?
Dat vinden we vast uit voor dinsdag.
Altijd de grote vraag op maandag. Verlaat ik het bed of verlaat het bed mij?