Daar moet ik aan denken. Bij het weekwoord bandeau. Week maakt het me. Bij de gedachten aan Patti. Je zult het lied maar horen? Opgedragen aan jou. Onderweg in een vliegtuig naar New York. Al was het in een vliegtuig naar Kamtsjatka, it hurts. En het maakt meteen iets duidelijk. This is the end.
Maar wat een mooi end. Een stukje mee mogen varen op verliefde golven. Just the two of us. Maar it’s not enough voor a long life fairytale. Dat is de singersongwriter even vergeten.
My lady D’Arbanville. Why do you sleep so still? Onmogelijke liefde. Liefde op afstand. Liefde in het donker. Melancholica. Bonjour tristesse. Au revoir tristesse. Detaché la bandeau. Je t’aime, moi non plus. Cat.
Beautiful people:
http://martybarrett.com/wp-con...../v2057.jpg
Beautiful song:
https://www.youtube.com/watch?v=VGv3A4vBVGU
Nostalgie.
Mien, een mooie ode aan dat prachtlied van Cat Stevens, die daarna helaas de weg volledig krijt raakte. De ‘Franse connectie’ aan het eind van je verhaal is wat over le top, maar de verwijzing naar Francoise Sagan’s Bonjour Tristesse (bewust gedaan?) kan ik zeer waarderen.
Nog steeds weg van dit nummer. Ik lees het later nog een keertje zonder naar de muziek te luisteren. Want dan ben ik gelijk weg. 😉
Tja, wat is nu precies de weg kwijtraken Irma. Voor de een het gebaande pad en voor de ander een doodlopende weg. Zoiets? Niets mis met blijven zoeken. Uit chaos groei je. Francoise zie jij erin. Prima. Sagan ligt helaas al uit de tour.