Vanavond kruip ik eindelijk onder mijn eigen gequilte deken. Warm en veilig. Voor altijd alleen. Geen mannen meer en nooit meer seks.
Vijf lange jaren heb ik hieraan gewerkt. Niet zozeer vanwege het handwerk aan de van patchwork voorziene toplaag, de isolatielaag en de achterkant. Nee, vooral vanwege het verzamelen van de juiste materialen.
De achterkant was nog simpel. Het roodgevlekte laken van het bed, waarin ik mijn eerste man achterliet.
De vulling was al wat moeilijker, omdat ik alleen de beste kwaliteit haar wilde.
Het meest lastige de verschillende stukken stof uit de t-shirts doordrenkt van angstzweet.
Terwijl ik in slaap val, voel ik me beschermd door de lijken van mijn one-night-stands die kaalgeschoren in de achtertuin begraven liggen.


Tussen de silent lambs?
http://4.bp.blogspot.com/-DXwQ.....Pyxurz.jpg
Luguber, goed geschreven. Stof voor een thriller.
Opm. hier aan > hieraan
Love it❤️
Heftig verhaal. Heel mooi geschreven. Met plezier gelezen.
Hadeke: prachtig werkstuk (tekst en deken!)
Bedankt voor de reacties (en de afbeelding). ‘Hier aan’ aangepast.
Hier wordt de zwarte weduwe grijs van. Of groen van jaloezie.
Dit is dus dat katje dat niet zonder handschoenen kan worden aangepakt…
Eentje met een griezelig plan ook nog. Sterk geschreven, vooral de t-shirts met het angstzweet vind ik een magnifiek vondst.
Spannend! NCIS is er niets bij ?
@Hadeke: wat een moordwijf! Wat kun je dat toch verdacht goed en inlevend beschrijven!