Marinde was volgens haar omgeving veel te dik. Dat werd haar regelmatig op een onprettige manier verteld.
Dagelijks werd er wel een opmerking over haar dikte gemaakt.
Reacties als, “he dikzak, heb je weer 5 porties friet oorlog gegeten? of “he dikkertje dap,” waren de minst erge reacties. Ze liet zich amper nog buiten zien en werd zwaar depressief.
Ze besloot op aanraden van haar ouders, samen met haar beste vriendin, te gaan sporten. “Als jij verteld dat ik er echt alles aan doe geloven ze het vast wel.” Zo zei Marinde. Al geloofde ze haar eigen woorden bijna niet.
Helaas bleven de reacties komen wat ze er ook aan deed.
Na haar zelfmoord had iedereen spijt van het getreiter.
Miriam, dit is een mededeling, geen verhaal. De rol van die sportende (beste?) vriendin is onduidelijk.
Dag Miriam, Frank heeft wel een beetje gelijk, ben ik bang…
Mag ik vragen hoe je dat bedoelt een mededeling zie ik er zelf niet in namelijk
Hoi Miriam, ik kan niet voor Frank of Irma spreken. Als ik het lees dan komt het niet over wat de pesterijen met haar doen. Je vertelt dat ze gepest wordt en waarom maar niet hoe zij zich hieronder voelt.Als lezer is er daarom geen betrokkenheid bij haar ondanks het vreselijke einde. Het is wel een goed onderwerp. Ik hoop dat dit duidelijke feedback is? Zo niet dan hoor ik het wel.
Hoi Nancy bedankt voor je feedback hier kan ik zeker wat mee
Hopelijk zo een stukje beter.
Nancy heeft het goed verwoord.