Het onvermijdelijke komt met de snelheid van de zilveren vogel dichterbij. Nu nog hoog in de lucht, terug naar haar wortels waar ze hard van is weggerend. Het landschap komt in zicht als een quiltdeken waarin de laatste hand wordt gelegd aan de details. Het oogstrijpe graan zal de lapjes snel een ander gezicht geven.
De laatste graanoogst voor haar vertrek. De harde handen van haar vader die het gezin tot spoed maanden; het eerste graan bracht het meest op. Ze trouwde met de enige jongen die haar wilde hebben en verliet hem vrijwel meteen. De kortste route naar de vrijheid.
De man in de kist past niet in haar herinneringen. Haar moeder gebruikt nog steeds dezelfde au de cologne.
Prachtig
@Nyceway. Mooi stukje!
Wat een mooi en aangrijpend verhaal, Niceway.
Er is heel veel tussen de regels te lezen.
Heel subtiel, mooi gedaan!
Nyceway: mooi script voor een film met verhalen in verhalen.
Hoi Niceway, bijzonder mooi verhaal! Ontroerend! <3
Toch een vraagje; ik worstel met het extra bedrag voor de plek bij het raam; wat moet ik me daarbij voorstellen?
Nancy, Han, Nel, Marceline en Berdien, bedank voor de reacties en de hartjes.
Ton, bedankt voor de feedback ik heb de eerste zin wat meer relevant gemaakt.