‘Neem je pen en de cursusblok.’ Hij neemt mijn koffertje mee. Zijn laken wappert als ik naar zijn brede rug kijk. ‘Hier schrijven we alleen maar over de liefde. In jullie verhalen mogen geen namen en geen verboden woorden staan, schrijf jullie boekje vol tot op de laatste pagina. Daarna zijn jullie vrij om te gaan.’ De instructies klinken kil.
‘Verboden woorden?’ vraag ik. Hij draait zich om met een ruk. ‘Zwijg. Ik heb je alles verteld wat je behoort te weten. Hier wordt alleen geschreven.’
Hier zijn geen dagen en geen nachten. Ik zit ik er nu al eeuwen. Opgescheept met de verkeerde woordenschat en een rode bloedpen die ondertussen vergroeid is tot een zesde vinger van mijn rechterhand.
IJzersterk. En echt, ik kon een lach niet onderdrukken.
Mooi Nele, veel sterkte nog, een glimlach van hier en ga maar gauw op 120w!
Dankjulliewel. 🙂
@Levja: dat tiende deeltje lukt maar niet. Ik laat het voorlopig even rusten.
Geen enkel probleem mee @Nele. Gewoon op jouw tijd, of niet. Geniet van het mooie in het leven en hang al het geneuzel hoog aan de boom.
Hola Nele! Sterk, héél sterk! Zie het allemaal voor me. En denk het te begrijpen. Knap. <3