Ik verzamel ze wekelijks. Houtsnippers uitgegeven op ’t Hout. Bij de buurtsuper, de drankenhandel, bij het afgeven van papier ten goede van de scouting. En maar sparen. Maar toch ook wel handig. Zo kon ik er een batterij voor in mijn horloge mee kopen. Spaarpunten scoren en uitgeven, heerlijk. Ik voel me een echte xylolatrielist.
Maar nu is mijn kaart weer blanco. Dat wordt weer veel spulletjes kopen. Oeps, maar waar is nu mijn kaart gebleven. De whisky is in de aanbieding. Op hout gerijpt. Zwaar eiken. Balen. Totdat ik de kaart in mijn brievenbus vindt. Gevonden bij de supermarkt. Wat een service. Een prachtige brief erbij. Gevonden bij Jan Linders. Met Carnaval ga ik mijn kaart weer leegschudden. Yes.
Mooi Mien, sparen en uitgeven, Hollandser kan het niet. De buurtsuper zou ik zeker blijven frequenteren!
@ Mien: “Hollandser kan het niet” dixit Marie. Wat kan ik daar aan toevoegen, Vlaming zijnde? 😉
Maar je stukje is zeker “de moeite waard”!
Volgens mij is Jan Linders alleen beneden de rivieren. Gelijk het carnaval. Over verdeeldheid gesproken. 😉 Leuk stukje
Mien: het blije kind in de nijvere Nederlander? Lief verhaal.