‘ Eén twee drie vier, hoedje van hoedje van, één twee drie vier, hoedje van papier,’ waarna de vrolijke man van in de dertig zingt: ‘Au au au, de hond is blauw.’ Hij herhaalt deze riedel het hele stuk, terwijl hij achter mij loopt.
Deze morgen loop ik al om kwart over zes met mijn hond, vanwege de tropische temperaturen. Verder is er niemand op straat hier in dit vakantiedorpje.
Gisteren heb ik de groep zien aankomen. Begeleiders en ernstig gehandicapte mensen. Ik hoorde rapper Sjors de hele tijd zingen. Zijn begeleiders hebben misschien tegen hem gezegd: ‘Ga jij maar even wandelen.’
Hij lijkt de weg te kennen, geniet van zijn vakantie.
Wat heb ik een grenzeloze bewondering voor zijn begeleiders!
Hoi Marie, Heel mooi verhaal! Ik deel je bewondering! <3
Dat is snel Ton, fijn dank!
Fantastisch werk doen ze en makkelijk is het niet. Maar ja van zo’n vrolijk mens wordt je blijer dan van euro’s. Zonder die laatste kunnen we ook niet natuurlijk.
Marie: een warm hart met bewondering voor jouw bewondering.
@Marie, wat een leuk beeldend geschreven verhaal. Ik heb je er zelfs 2 hartjes voor gegeven
Heel liefdevol geschreven, Marie.
Wat een warme reacties Berdien, Miriam (ik wist niet dat het kon twee hartjes, dubbel bedankt!) en Nel. Hartverwarmend.
Ps. ik zag deze man vanmorgen weer wandelen en hoor hem of klappen in zijn handen of zingen tussen het lawaai van de grasmaaiers door. Dat schijnt er ook altijd bij te horen in zo’n vakantiepark. De man is bij nader inzien misschien wel tegen de zeventig!
Ja ingelogd en niet ingelogd een hartje geven kan
Aha! Dank.
Zo mooi menselijk weer Marie
Dank je Levja en jij voor je menselijke reactie!
Hartverwarmend en mooi geschreven!
Dank je Marceline!
@ Marie: hoe dan ook: héél bijzonder!
Dank je o_verschreef.
Vanavond zong deze man steeds de twee eerste regels van een Indonesische liedje. Prachtige stem heeft hij. Ik zal hem missen!