Het was die dag een druilerige herfstdag, midden in de week. De aftandse Citroën reed morrend en pruttelend de snelweg op. Aan het stuur een sjofele, ietwat verwarde jongeman genaamd Ben. Samen waren ze op weg naar Luxemburg.
Ben zat mijmerend voor zicht uit te staren. Met de opbrengst van zijn coupon zou hij haar verrassen met een etentje en een juweel. Alleen had hij geen idee wat ze mooi vond qua juwelen. Vorige keer was ze briesend weggestapt, de deur achter zich dichtslaand. Ze was een edelsteen-type die enkel vrede neemt met een edelsteen uit het genre ‘kasseisteen’. En dan kwam hij zomaar aandraven met een glazen imitatie, de grootte van een –weliswaar- flink uit de kluiten gewassen zandkorrel.
« Waardevol
Het verloren lijk(16) »
« Waardevol Het verloren lijk(16) »
Column, Communicatie, Fictie
Edelsteen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Waardevol Het verloren lijk(16) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooie schets. Mijn fantasie gaat werken. Klein foutje: voor zich uit te staren.