Olaf klopt aan bij het grootste huis. ‘Hier leven de rijke handelaren uit Friesland,’ zegt hij. ‘Als ze je willen helpen, ben je spoedig thuis.’
Een dikke, roodharige man opent de deur. Zijn blik schiet van Olaf naar Hisse en terug.
‘Als je pelzen kunt leveren, valt er te praten, Olaf,’ zegt hij. ‘Aan slavinnen hebben we geen behoefte, zeker niet als ze stinken. Was haar eerst en kleed haar behoorlijk.’
‘Ik kom uit Witla,’ roept Hisse in het Fries. ‘Help mij.’
De handelaar knijpt zijn varkensogen tot spleetjes. ‘Heb je daar familie, meisje?’
Hisse buigt haar hoofd. ‘Nee,’ fluistert ze. ‘De Denen hebben ze allemaal gedood.’
De man grijnst. ‘Geen probleem, kind. Wij vinden wel een echtgenoot voor jou.’
<3
Het arme kind heeft niet veel keus…
(Sorry: de teller telt niet bij, hoewel de teller zich heeft omgedraaid en mij heeft bedankt voor de waardering.)
Keus is er altijd, Nele…
Dat hartjesprobleem hebben meer mensen. Geen probleem. Mij maakt het niets uit waar ze staan. 😉
Volgens mij blijft ze bij Olaf. Ik denk dat ik dat hoop …
Morgen weet je meer, Levja. 😉
Het blijft spannend. Arme Hisse.
@ Arme Hisse?. Weer een prachtig stukâ¤ï¸