Gracieus kwam vandaag
dat heideveldje,
hier een eind vandaan
maar nooit ver weg,
op mij af.
Raakte mij,
door haar schoonheid.
Nog meer,
door wat rondom haar
opbloeide.
Ze vulde, verwarmde.
Maakte blij en glanzend.
Nu nam ze ruimte
Anders zou ik dwalen
op en in dat veldje.
Uren, dagen
een leven.
De heide voelen,
proeven, ruiken.
Samen leren,
dat elke maand
zijn charmes heeft.
Lachende lente,
huilende herfst.
Ga heideveldje,
bloei als nooit tevoren.
Vind je heuvel,
die je laat kleuren.
Koester je leegtes,
vul ze niet allemaal.
Werp je zeven zonen,
als een krans om je heen.
Word het natuurwonder
dat je bent.
Al zal ik je niet betreden,
en zul jij niet kijken
ik zal je zien.
« Plukken
Een kruisje slaan »
« Plukken Een kruisje slaan »
Communicatie, Liefde
Kruispunt
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Plukken Een kruisje slaan »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
<3 Paars en roos?
@NeleDeDeyne. Ik schreef dit meer in een zwart-wit stemming. Maar misschien bedoel jij iets anders?
Nou, schoonheid die vult en verwarmt, kan ik niet zien in een zwart-wit beeld. Daarom dacht ik aan paars en roos.
Ja, snap ik. Maar als het een schoonheid is die vult en verwarmt maar tegelijkertijd ook onbereikbaar is?
@Arjan: je bent een 120woords-dichter!
@Arjan: als je haar kunt bedenken, dan kun je haar toch ook bereiken? Al is het dan op een soort van metafysisch niveau?
@NeleDeDeye: Iets met ‘droom en daad en dingen die in de weg staan’
@Lisette, het blijft een uitdaging!