‘Meneer, meneer, kunt u wat luider spreken. Ik versta u niet goed!’
‘Zo beter?’
‘Nee meneer, misschien moet u wat dichterbij komen met uw hoofd.’
‘Zo beter?’
‘Beter. Maar u mag best luider spreken… en articuleren!’
‘Mrmrpfff… mmmmrrmmppfff… haaarrr!’
‘Nu versta ik u helemaal niet meer meneer!’
‘Haaaaarrrrrr… tsusssen… ttttan… knknknijijijpt… thharddd!’
‘Dit wordt helemaal niets meneer, ik laat u even los. Komt u maar weer zitten! Nee, u hoeft niet meer op uw knieën te blijven zitten. En vertelt u eens wat ging er nu precies mis?’
‘In het begin ging het goed. Juiste positie, hoogte, toon. Maar toen kneep u steeds meer u benen dicht. Ik kreeg ook haar in mijn mond en stikte bijna!’
‘Blijven oefenen meneer!’
O die Mien. Waar haal je je inspiratie toch wel niet vandaan..
Waarnemen Berdien. Het gebeurt allemaal. Zelfs in het echie.
Lekker dubbel zoals kruisverhoor vaak is.