Ik wil een stukje schrijven dat niet over het themawoord kijkdoos gaat.
Zien en kijken, goed als je het kunt. Geweldig als je heldere blauwe kijkers hebt en ermee kunt pronken en lonken.
Mijn ogenschoon is gezegend met Hollands grijsblauw, wel met een mooi roestbruin vlekje. Alles wat verder weg is dan vijf meter zie ik alleen scherp met mijn blauwe bril. Geen roze, beslist niet.
Mijn oren zijn vrij normaal. De lelletjes beginnen wel wat groter te lijken. Grappig dat je kraakbeen en ook je oorlellen je leven lang door blijven groeien.
Stel je voor dat ze toch uitvinden hoe je driehonderdvijftig jaar oud kunt worden. Dan heb je een orenrollator nodig om je veilig voort te kunnen bewegen.
« De kijkdoos
Oogverdovend »
« De kijkdoos Oogverdovend »
Communicatie
Zelfbeschouwing
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
16 reacties
Reageren
« De kijkdoos Oogverdovend »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Er is nog wel meer dat doorgroeit. ?
Mien ik weet niet of ik dat wil weten…
Doe het eens, Berdien. Schrijven zonder het themawoord. Ik kan het je aanbevelen.
In 2017 heb ik 51 stukjes geschreven, waarvan 2 themastukjes. Leve de vrijheid!
Uitdaging, opdracht aan mezelf. Zonder de prikkel van een enkel woord een verhaal bedenken. Ik kijk naar een bananenschil op tafel en daar komt al een verhaal. Maar wie zal het ooit lezen. Ik zal als titel Slippertje van de maand nemen, dat trekt wel aandacht denk ik. Dat het dan over een mannetje gaat dat uitgegleden is over fruit, waardoor zijn toch al kromme ruggetje zo erg verbogen is dat hij nu continu zijn anus zit te bekijken, tja dat zeg ik er dan niet bij. Het is ook een triest verhaal, want hij krijgt alleen bonen en uien te eten van zijn wrede mantelzorger. Hij zit nu gevangen in zijn eigen hel, een universum van zwavel en benauwenis.
Ik ben benieuwd naar dat verhaal, Berdien en het zal zeker worden gelezen. Laat je vooral door woorden inspireren, maar niet per se door een woord dat door een ander wordt aangedragen. Mag wel natuurlijk, niks mis mee, zolang je niet dwangmatig thema-schrijft.
Ik ben het met je eens Ewald. Het zou jammer zijn om oorspronkelijke fantasie te verliezen door alleen met een prompt te schrijven. Ben er niet zo bang voor.
Jouw stukjes spreken me vrijwel altijd aan, ben benieuwd of de autobiografische klank ook werkelijk is. Of leer ik dan een fictieve Ewald kennen?
Berdien, ik schrijf zowel fictie als autobiografisch. In geval van pure fictie staat dit boven mijn stukjes vermeld. Soms gebruik ik een mengvorm. Wie mij wat langer kent herkent dit. Overigens, voor de lezer zou dit weinig uit moeten maken. Pakt het verhaaltje je of niet, daar gaat het om.
In mijn autobiografische stukjes ben ik heel eerlijk en ik schroom niet mezelf te kakken te zetten en mijn zwakke kanten te laten zien. In fictieve stukjes voer ik mezelf vaak als een geweldenaar op.
Ah gij zijt mens! Een schoon mens, dat bent u. Ik droog uw tranen en lach met u mee.
Berdien, ik had al een goed humeur, maar het wordt alleen nog maar beter. Een schoon mens, wat een mooi compliment!
Zonder neurotiek en liefde geen schrijven. Geld ook voor zelfbevlekking. Veel schrijven. Veel doen. Heel veel. Dat is de enige noodzaak. Noodzaad zo u wilt. Daar gedijt iedere auteur van. Prompt of op de lange termijn. C’est la stylo à bille qui fait la musique. Ou la crayon! ? ? ?
Mien: Ma plume d’encre pleure des larmes de joie chaque fois que je l’attrape. Elle chante mon histoire dans les notes d’encre. Il est notre musique qui nous rend heureux ensemble. Ensemble, forgeons pour toujours notre vie.
Haha… Grappig!
Berdien, met of zonder themawoord, als de inspiratie maar komt. Jouw werk is het delen meer dan waard!
Insgelijks Marie!
Dank je Berdien!
ja, hoe ouder hoe langer je oren, een cm per tien jaar, je zal maar 1000 jaar worden