Boos schreeuwde de trainer door de zaal naar zijn pupil. ‘Je hebt niet genoeg verstand, let daar nu toch eens op!’ Het kleine meisje liet niet zien dat ze schrok en trok haar glimpakje tussen haar benen strak. Vol moed zette ze een nieuwe poging in. De duizendste van vandaag in haar beleving.’
‘Nee, nee!’, riep de trainer verbeten. Kwam hij nu op haar af? Dat is het laatste dat ze wilde. Snel herhaalde ze de oefening. Voor de duizendeerste keer. Ze hoopte dat het nu in een vloeiende beweging zou lukken, haar verstand. Ver genoeg en met souplesse, want dat is wat haar trainer wilde. Tot haar grote verbazing gleedt ze er dit keer soepeltjes in. In haar verstand.
Goed stuk en een nieuw woord geleerd.
Goed stukje. Doet me denken aan een documentaire die ik eens heb gezien over Chinese turn-kleuters die de hele dag worden afgebeuld.
Mien: ik vind het goed geschreven maar ook akelig suggestief. Ondanks dat het met het verstand gelukt is.
En: alles in verleden tijd, dan ook ‘was het laatste dat ze wilde’
Het is ‘de’ verstand Berdien. En ‘was’ is verleden tijd. 😉
O het is een truukje, de vérstand.
@Mien. Goed stukje!
Heb je evenwel tevens het verstand bij nodig Berdien. ? ?