De vrouw kende een man die een vrouw was, tenminste dat dacht de vrouw die zich zelf af en toe als man door het leven begaf. Misschien was de man ooit vrouw geweest, of bezig vrouw te worden, of bestond alleen de wens in die richting. De vrouw begreep dat wel, omdat ze vaak wenste een man te zijn geworden in plaats van een vrouw.
De man groette altijd heel lief, met een lichte vrouwelijke stem. De vrouw baste dan een welgemeend Ha Kerel terug.
De vrouw vermande zich op een dag tot de vraag aan de man of hij soms een vrouw was. De man schoot vol tranen, schoot de vrouw neer en schoot daarna zichzelf in zijn/haar schoot.
« Eens ooit ergens
Een echte Nederlander »
« Eens ooit ergens Een echte Nederlander »
Communicatie
Wie?
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Eens ooit ergens Een echte Nederlander »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Bijzonder boeiend verhaal, Berdien. Van het begin tot het eind. Een welgemeend en groot Hart (met een hoofdletter)!
Sterk stuk
@Berdien. Heftig stukje!
Hoe vast kun je zitten? Ben nu helemaal van de rol, leg, whatever … Goed stuk Berdien.
@Berdien, wat een schokkende slotzinnen!