Straks ziet ze haar weer. Die lieve vrouw die haar pas een knuffel gaf en die ze sindsdien als moeder wenst. Ze heeft geen moeder meer en de moeder die ze had zei altijd dat zij niet van knuffels hield. De vrouw bewees na 40 jaar het tegendeel.
Ze is volwassen, maar ze voelt zich weer kind. Wat te doen als ze haar straks weer ziet? Ze wil haar vasthouden en nooit meer loslaten, maar dat kan niet. Ze mag de vrouw niet claimen, want dan krijgt ze misschien nooit een knuffel meer. Wat zal ze doen. Haar negeren en net doen alsof het verlangen er niet is? Of als een volwassen persoon erover praten en nog een knuffel vragen?

Het belang van knuffels mooi beschreven.
Een mooie tijd voor een knuffel met een hartje!
Heel indringend weergegeven wat liefde en meer nog, gebrek daaraan doet.
Taaltechnisch zie ik wat mankementen, maar dit weegt niet op met wat je wilt weergeven. ‘k Wens je veel knuffels toe.
Ik ben wel benieuwd naar de taaltechnische mankementen :). Ik kan het hebben hoor.
Oké dan. In mijn ogen te veel en. Ik ben niet van de komma’s, maar tussen had en zei dient die wel op zijn plaats. In de laatste zin vind ik of afbreuk doen aan het verlangen. Weliswaar geeft het de twijfel weer, echter, ik lees dat de hoofdpersoon meer wil. Maar het is jouw stukje.
Heleen, een mooi stukje dat bij mij herinneringen oproept aan mijn eigen moeder.
Mijn moeder knuffelde ook niet. Na haar pensioen leerde zij op een of andere (zweverige) cursus het belang van knuffelen.
Ik was 35, mijn zusje 40 en we vonden het behoorlijk griezelig toen we plotseling wél werden geknuffeld. Gelukkig is mijn moeder er na enige tijd weer mee opgehouden.
Zes jaar geleden is ze overleden en ik zou best weer eens een knuffel van haar willen krijgen …
Bedankt voor de tips Levja. Goed gezien dat de hoofdpersoon meer wil. Ik had niet zoveel tijd meer en maakte dat ervan, maar vond ’t zelf ook geen geweldig einde van het stukje.