Een knuffel hier een knuffel daar. De kleine jongen werd overstelpt met liefde. Dat moest ook wel. Vroeg of laat moest hij die liefde teruggeven. Voor wat hoort wat.
Papa en mama hadden beiden liefde gemist. Behalve een bestaansrecht was hen niets meegegeven. Schade. Maar dan op zijn Duits.
Het lijfelijk contact had zich in het kleine manneke vastgezet. Al snel leerde hij de kunsten van het pleasen en het teasen. Hij maakte het iedereen naar de zin. Behalve zichzelf. Die was ie namelijk onderweg kwijtgeraakt. Volledig.
Wie was hij eigenlijk? Buiten een grote brok liefde. Iedereen klampte zich aan hem vast en de kleine man, hij kon alleen maar geven. Knuffels, kusjes, aandacht, humor, geilheid en plezier. Grote liefdesbelasting.
@Mien: Oh wat knelt deze triestheid.
Je voelt de wanhoop aankomen.
Deze kant heb ik van jou nog niet gezien.
Mooi, triest, intens, ontroerend.
~voelbaar ~
schade maar dan op z’n duits. mooi stukje Mien
@Mien, mooi!
Goh Mien, dit is zo mooi, zo uit het leven gegrepen! Ontroerend! Dank je!
Mien, heel andere toon dan je eerder gelezen werk, hartje voor de diepe droefenis van zichzelf kwijtraken!
Mooi. Herkenbaar. Wordt de liefde overschat? Of wordt de liefde verkeerdelijk als liefde benoemd?