Met waterige aardappelpuree en smakeloze sla. Elke vrijdag werd dat ons weer opnieuw voorgezet in de ‘refter’ van Huize Bijdorp, katholieke school in Voorschoten. Ik was daar intern van mijn 14e tot mijn 16e. Het waren de jaren ’60, ik was een puber en wilde niet leren.
Opgesloten en omringd door strenge nonnen, zonder verstand van opvoeden. Kan het nog erger? Ja, geef haar elke vrijdag een portie ranzige vis en laat haar niet de eetzaal verlaten zonder alles te hebben opgegeten. Het resulteerde in een eindeloze elke week terugkerende strijd tegen het kokhalzen.
Nog steeds moet ik mezelf verdedigen. Maar hoezo? Hou je niet van vis? Wat jammer zeg! Probeer dit eens. Echt lekker hoor…
Nee, ik H.A.A.T. vis!
« Over democratie
Ons eetclubje »
« Over democratie Ons eetclubje »
Eten & drinken
Drooggekookte kabeljauw
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Luza of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Over democratie Ons eetclubje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik was daar ook, op die school,van ’60 tot ’64, maar niet intern. Ik had het regelmatig aan de stok met sommige nonnen, ik kan me de scene in de refter dan ook helemaal voor de geest halen. Toch denk ik met waardering terug aan deze school.
Ach, het had allemaal veel erger gekund als ik de berichten over kloosters zo hoor :S
@Hanneke wat toevallig zeg! Maar bedenk dat een internaat met strenge nonnen (vooral de ‘vrije’ eind jaren ’60) een compleet misplaatste omgeving was voor een ontluikend meisje! Ik heb daar mijn vrijheid van later leren waarderen en het heeft mijn leven verder behoorlijk bepaald.
@Frank De nonnen kenden vele vormen van ‘kindermishandeling’, het droogkoken van kabeljauw was daar slechts een klein voorbeeld van! 😉
dat van die kabeljouw herken ik niet, ik ben een groot visliefhebber! Maar het internaatregime in de begin zestiger jaren des te beter. Ook ik heb daar geleerd de vrijheid te waarderen.
[…] waren lang en ongelooflijk saai. Eerst eten in de ‘refter’ , met elke vrijdag een oneetbaar stuk vis als dieptepunt van de toch al belabberde nonnenkookkunsten. Daarna (als ik het me goed herinner) […]
Ik ben daar een jaar intern geweest (191959/1960) zgn omdat ik dan naar de MMS ging en zou ” leren” huiswerk te maken. Afschuwelijk. Ik, een heel speels spontaan, beetje wild kind kon daar mijn ei niet kwijt en heb heel wat afgehuild… Bovendien het enige jaar dat ik ben blijven zitten. Als straf, omdat ik een rieten kikkertje over de rand van mijn ” chambrette” gooide naar mijn vriendin (kwam verkeerd terecht, nl op de gang waar n zuster liep) moest ik een week lang met mijn bed op de gang slapen met een felle lamp boven mijn hoofd. Gewoon kindermishandeling. Ik heb er verder geen schade van gehad maar was dolblij dat ik niet meer terug ( mocht) want was gezakt. Wie kent mij nog van toen?
@Luza, wat leuk dat jouw stuk hier opeens weer opduikt!
@Jacqueline (Emmy) (? toch iets van over gehouden? 😉 )
Jij zat er tien jaar eerder op dan ik. De geestelijke repressie was er overigens niet minder om, hoewel zelfs de nonnen lichtelijk met hun tijd meegingen. Ze moesten wel, wilden ze hun school open kunnen houden. De chambrettes waren gruwelijk en vooral dat op je knieën voor je gordijntje moeten zitten, elke avond, voor de gebeden en oefeningen van berouw, hoop en liehiefde!
@Ineke Grappig inderdaad hoe zoiets ineens weer boven water komt!