Het had gemaakt dat ze het liefst weg was gehold, met vingers in haar oren terwijl ze troostende wiegenliedjes zong. Nog liever was ze zo, rechtstreeks terug in de tijd gehold. Dat zou er mooi uit hebben gezien, een dansende haardos en een opwaaiende jurk, met wilde armen maaiend volle kracht achteruit.
Ze was natuurlijk blijven zitten. Haar tafelgenoten hadden niets door. Zij prikten en sneden, schransten en schrokten alsof ze bang waren dat de gerechten hen zouden worden afgenomen als ze niet snel genoeg zouden slikken.
Zij staarde enkel naar haar bord met groenten en probeerde niet te denken aan haar laatste hap, en de grote ogen van de serveerster. ‘Oh, vegetariër, maar dan eet je toch wel kip?’.
Recente reacties