Een streep zwarte duisternis valt over mijn shirt, als ik de deur langzaam open duw, met een stil trillend gekraak alsof er niks, niks anders achter die deur is, dan het vuige zwart wat als een kwal over me heen zakt. Er is geen trap. Geen kamer, of ook maar iets achter de deur dan duisternis. Langzaam zwaait de deur helemaal open en ik stap op een of andere manier naar binnen. Het voelde meer als zweven, als een geest struint mijn bewustzijn in het eindeloze niks. Geen geluid. Geen lucht, geen gedachtes want alles wat ik uitstraal verdwijnt in een oogwenk in de rust en schrille kilte van het niks. Achter mij begint de deur zich langzaam te sluiten.
« Dun lijntje
Verdriet »
« Dun lijntje Verdriet »
Fictie
de deur
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Dun lijntje Verdriet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Een ware nachtmerrie… <3
Indringend
een macabere ervaring, zou in tweede zin dat ipv na zwart zeggen.
Ik merk dat ik al lezende vergat adem te halen. Met recht adembenemend.